Een 18 jarige komt uit de cafetaria en gooit een raam in. Heeft dit al wel vaker gedaan.

Met stijgende verbazing nam ik kennis van de reacties. Veel partijen willen praten met de ouders, maatschappelijk werkers op hun afsturen, enz. enz. Maar niet de jeugdige aanpakken! Tja, ook hij heeft stemrecht dus voorzichtig, voorzichtig!

Als je 18 jaar bent vind onze regering dat je de verantwoordelijkheid aankunt om een auto te besturen. Een auto is een apparaat dat vele malen meer schade kan veroorzaken dan een baksteen. Toch vind men klaarblijkelijk dat men in een auto gewoon moet betalen als men bijvoorbeeld mobiel belt, maar wil men als de jong-volwassene een ruit ingooit bij zijn of haar vader en moeder een kopje koffie drinken…

Tot 18 jaar kan ik er best een heel eind in meegaan maar ik vind dat je vanaf 18 jaar de verantwoordelijkheid moet kunnen nemen, als je een baksteen in je hand hebt, om hem niet te gooien. Doe je dat wel, dan moet je op de blaren zitten en de schade gewoon vergoeden. Daar hebben je ouders part nog deel aan, dus betalen!

Het grappige is dat 18 jarigen dit veelal volledig met me eens zijn en zich helemaal kapot lachen om de aandacht die hun ouders krijgen. Een verkeerd signaal me dunkt.

Potje Breken? Potje betalen! Zeker vanaf je 18e!

PB2 PeeBeeKwadraat: Het nieuwe jeugdbeleid van de VVD Menterwolde

Een nieuwe koers betekent voorkomen dat gewone mensen een hoge prijs betalen voor de fouten van bankiers, bestuurders en politici. Een nieuwe koers betekent een einde aan de graai- en bonuscultuur, zowel in de financiële wereld, de rest van het bedrijfsleven en bij de overheid. Een nieuwe koers betekent meer zeggenschap voor werknemers en minder voor de aandeelhouders.

Fors bezuinigen zal de crisis alleen maar erger maken. We moeten juist investeren: in mensen en in de economie.

Niet de grootst mogelijke winst, maar de menselijke belangen moeten daarbij voorop staan.

Daarom kiest de SP voor het bouwen van buurtverpleeghuizen, en het versneld zorgen voor éénpersoonskamers in bestaande verpleeghuizen. Maar ook voor het bouwen van betaalbare huizen, het opknappen van scholen, het isoleren van oudere huizen,

het aanleggen van nieuw spoor en het opwekken van duurzame energie.

Ook moet de regeling voor werktijdverkorting worden verlengd, zodat mensen niet onnodig worden ontslagen.

Mocht ontslag toch onvermijdelijk zijn dan moet men zich snel kunnen omscholen.

Jeugdwerkloosheid kunnen we voorkomen door jongeren de kans te geven langer door te leren.

Investeren in de economie en in mensen betekent dat het begrotingstekort tijdelijk oploopt.

Een deel van het tekort op de begroting moet met structurele maatregelen worden aangepakt.

Anderzijds moet nu juist gestimuleerd worden om nog grotere problemen in de toekomst te voorkomen.

Dat is verstandiger dan de crisis verlengen door te bezuinigen.

Bij de keuzes van de SP staat solidariteit voorop, nu en in de toekomst.

Daar waar het overheidstekort structureel is, moet die worden opgelost door een bijdrage te vragen naar draagkracht.

Ook is het gerechtvaardigd een bijdrage te vragen van het bedrijfsleven.

Inkomensafhankelijke zorgpremies zijn een sociale manier om de kosten op te brengen.

De hypotheekrenteaftrek kunnen we hervormen en voor iedereen garanderen als deze niet langer onbeperkt is.

Dat zijn socialere oplossingen dan mensen dwingen door te werken na hun 65e.

We kunnen menselijker en socialer uit de crisis komen als we nu kiezen voor een nieuwe koers voor Nederland 

Alle partijen doen hun best om te schetsen wat ze allemaal willen. Met de huidige ecnomische crisis waarvan het einde nog niet in zicht is, gaat het er eerder om wat we niet (meer) willen. Het Rijk kort de algemene uitkering aan de gemeenten met 20%, en dan hebben we het nog niet over de korting op specifieke uitkeringen en de dalende inkomsten van gemeenten. Kortom er zullen keuzes moeten worden gemaakt. Het lijkt me stug dat we zo’n dertig miljoen op  jaarbasis uit overhead in het gemeentelijk apparaat kunnen halen, want dan hebben we in ieder geval jaren te veel betaald. Frank de Vries (PvdA) was er niet mee op de hoogte dat het Rijk zo sterk ging korten. Dit gebrek aan kennis schrok ik wel een beetje van, en geen wonder dat hij zich rijk rekent met het Forum .

De VVD  maakt zich sterk voor bezuinigingen. Zaken als economisch beleid, bijzondere bijstand, geld voor chronisch zieken en gehandicapten, reintegratiegelden, oeverbeschoeiingen, speeltuinen, MJD, is allemaal niet in de meerjarenbegroting geregeld. Dus naast de dalende inkomsten, zullen we op zoek moeten in de begroting 2011 om al deze zaken te regelen. Hier is straks geen geld meer voor. De VVD wil niet alleen bezuinigen in eigen organisatie, maar ook op de grote projecten het  Groninger Forum en de Trein-tram die wel langjarig geregeld zijn. Helaas hoor ik daar in ieder geval de linkse partijen niet over.

‘Je merkt aan de linkse partijen, PvdA, SP en Groen Links dat ze allemaal schermen met de goede sociale voorzieningen’, merkte iemand uit de zaal al op. Hoe gaan deze partijen met de werkenden om? Welnu, Frank de Vries  noemt deze groep ‘dikke inkomens’, want er zijn er veel van, en die mogen wel wat meer betalen. De SP heeft in zijn verkiezingsprogramma staan dat als het niet anders kan de belastingen maar omhoog moeten. Groen Links rept niets substantieels over de aankomende bezuinigingen dus één conclusie kunnen we hier trekken: Met deze partijen gaan op zeker de gemeentelijke belastingen omhoog. De werkende is de klos.  

Janny Visscher begon in haar inleiding er zelfs over dat de mensen die de economische crisis veroorzaakt hebben, ook moeten opdraaien voor de gevolgen van de crisis. Wat bedoelt Visscher hiermee? De mensen die een paar duizend Euro belegd hebben, of een beleggingshypotheek hebben? Zoveel is duidelijk, de SP is er niet voor de werkende. Ook Groen Links benoemde in verband met de krakersperikelen dat ‘alles een beetje van ons allemaal is’. Einde van het recht op eigendom dus als het aan Groen Links ligt. Ook als het aan de PvdA ligt. Die noemde de nieuwe krakerswet, bedoeld om eigendom te beschermen, een rechtse wet die De Vries niet van plan was uit te voeren. Groningen op een eiland, en alles is een beetje van iedereen…

Europa subsidiebron

Regelmatig zie je het opduiken. In directiekamers, raadzalen en wethouderskantoren. Soms sluipt het langzaam een project binnen, soms is het de kurk waar een plan op drijft: subsidiegeilheid.

Een subsidie is een bijdrage (al dan niet structureel) aan een activiteit of project waarvan het economisch belang niet direct voor de hand ligt. Neem bijvoorbeeld het verbeteren van een dorpsstraat. Door zo’n verbetering voelen mensen zich prettiger en veiliger in hun eigen dorp. Dat is mooi en belangrijk, maar er is geen marktpartij die deze verbetering wil betalen. En daar komen de subsidiepotjes om de hoek.

Subsidies komen gewoonlijk vanuit de overheid. Dat is geld dat wij belastingbetalers bijeen hebben gebracht en dus vinden we dat zorgvuldigheid van het grootste belang is. Het mag natuurlijk niet over de balk gesmeten worden. Daarom zijn er strenge voorwaarden en daar begint het gedonder.

Om zo’n subsidiepot ‘maximaal leeg te trekken’ (er wordt dan gesproken van ‘optimaal gebruikmaken van bestaande regelingen’), wordt een project niet zelden uitgebreid met subsidiabele extra’s onder de noemer van Krimp, Regiovisie of Revitalisering. Het wordt een doel op zich om aan zoveel mogelijk voorwaarden van zoveel mogelijk subsidiepotjes te voldoen.

Het gevolg laat zich raden. Een project dat begon met ‘Een oplossing zoeken voor loszittende stoeptegels’ eindigt in een jaren durende grondige herinrichting van de openbare ruimte met aandacht voor niet gemotoriseerde verkeersdeelnemers. Het verschil in kosten voor één zo’n straat kan miljoenen bedragen. Toch wordt het goedgepraat met de volgende mantra’s: “Het is Europees geld” en “Relatief gezien wordt het grootste deel door het rijk betaald”. Het project groeit en intussen is iedereen al vergeten dat het begonnen is met losliggende stoeptegels. Iedereen behalve de aanwonenden, want de tegels liggen nog steeds los.

Zullen we dan maar de subsidies voor losliggende stoeptegels en andere projecten in de openbare ruimte afschaffen? Dat is te kort door de bocht, maar er moet wel iets veranderen. Ten eerste in de hoofden van de subsidievragers: die horen te focussen op het probleem dat ze willen oplossen en niet op de subsidiemogelijkheden.

Aan de andere kant stelt de subsidieverstrekker zich op als een dame die verleid wil worden: heb jij het juiste praatje, de juiste auto en het juiste pak aan? Ofwel: voldoe jij aan de voorwaarden, dan is die subsidie voor jou. Dat mechanisme, waarbij het aanbod de vraag bepaalt, zou op de helling moeten. Uitgangspunt van iedere subsidieaanvraag zou het probleem moeten zijn dat opgelost moet worden. Dat zou degelijk onderbouwd moeten worden en door de subsidieverstrekker beoordeeld worden op z’n merites, in plaats van getoetst aan zorgvuldig opgestelde regeltjes.

Het resultaat zal dan zijn dat er meer energie in het nadenken over het project dan over de regels wordt gestoken. Dat zuinigheid weer belangrijker wordt dan zorgvuldigheid. Dat een project weer past bij de omgeving in plaats van bij het ambitieniveau van de bestuurder.

In regio’s waar de bevolking krimpt, moeten onderwijs en zorg naar de grootste stad in de buurt worden gehaald, betogen Peter Rehwinkel en Frank de Vries.

Krimp leidt tot leegstand

Sommige gebieden aan de oost-en zuidgrens van Nederland hebben al jaren te kampen met ernstige bevolkingsdaling. Kortgeleden is een Top Team (Jan Mans, Hans Dijkstal) het land in gegaan om in de grootste krimpgebieden (Oost-Groningen, Zuid-Limburg en Zeeuws-Vlaanderen) de zaak te verkennen en adviezen uit te brengen. De resultaten worden opgenomen in een Actieplan Bevolkingsdaling. En dan begint het pas echt.  Want dan wacht de zware taak om met een goed doortimmerde aanpak op de effecten van krimp in te spelen. Een aanpak die ettelijke miljarden zal gaan kosten. Alleen al voor Noord- en Oost-Groningen
worden de totale kosten voor de komende jaren becijferd op 0,9 miljard euro.

Naar onze mening moet men zich daarbij niet alleen richten op de krimpregio’s zelf. De effecten van de krimp zijn namelijk in een veel groter gebied merkbaar. Daarom moet een antwoord op de krimp ook breder zijn. Krimp is een vraagstuk waarbij regionale, nationale en zelfs ook internationale aspecten op elkaar ingrijpen. Hoewel de bevolkingsteruggang per krimpregio verschillend uitpakt, is er wel een gezamenlijke
noemer: tal van voorzieningen kunnen niet meer op de huidige manier worden aangeboden. Die voorzieningen variëren van specialistische zorg en voortgezette opleidingen tot schouwburgen. Dit proces is al volop gaande. Een sprekend voorbeeld is een streekziekenhuis dat zich genoodzaakt ziet de kraam- en kinderafdeling te sluiten. Daar zal het niet bij blijven.

Hoger onderwijs naar de stad.

De wil van de betrokken gemeenten om de huidige voorzieningen koste wat kost in stand te houden, is begrijpelijk, maar niet altijd reëel. Die inzet is wel reëel als het gaat om een aantal voorzieningen waarbij nabijheid essentieel is, zoals lagere scholen of een aantal basale dagelijkse boodschappen. Maar voor het streekziekenhuis of gymnasium kan dat meestal niet lokaal worden besloten. En voor een schouwburg of een betaald voetbalclub waar wel een stevige gemeentelijke bemoeienis geldt, wordt in een krimpgemeente de bijdrage per hoofd van de bevolking steeds groter. In sommige gevallen te groot.

Juist voor deze voorzieningen geldt dat er een schaalvergroting moet plaatsvinden. Een schaalvergroting die door technische ontwikkelingen en door andere vraagpatronen wordt aangedreven. Een aantal voorzieningen zal daardoor verschuiven naar de grootste kern in de regio. Dit kan geheel verschillend komen te liggen. Als we een denkbeeldige straal van 50 kilometer om de krimpgebieden trekken, dan zal dit voor Zeeuws-Vlaanderen Antwerpen zijn en voor Zuid-Limburg Aken. Voor Noord- en Oost-Groningen komt de stad Groningen in aanmerking, de stadstaat Bremen is te ver weg.

Het is essentieel dat voorzieningen vanuit de krimpregio’s goed bereikbaar zijn. Dit vraagt om blijvende investeringen in het vervoers- en wegennet in deze regio’s. Het gaat om een netwerk dat de
grotere stad en de regio omspant en integreert. Een oudere uit Kerkrade die aangewezen is op specialistische zorg in het ziekenhuis van Aken zal, ook per openbaar vervoer, snel ter plekke moeten
kunnen komen. Het vraagt ook om een nieuwe manier van kijken. Het grootschalig organiseren en vervolgens kleinschalig aanbieden, is zeer goed mogelijk. Een voorbeeld zijn culturele festivals. Evenementen in de stad en afgeleiden daarvan in de regio kunnen daarbij hand in hand gaan. Maar dat zou ook voor samenwerkende ziekenhuizen kunnen gelden. Dit lijkt ons een meer begaanbare weg dan krampachtig te proberen de voorzieningen in het krimpgebied zelf op het huidige niveau te houden. De krimpregio’s hebben ten opzichte van sterk verstedelijkte gebieden in de toekomst ook belangrijke pluspunten. Zij bieden namelijk een omgeving met rust en ruimte en veelal een rijke cultuurhistorie. Stad en platteland, groei en krimpgebieden, hebben elkaar werkelijk iets te bieden.

De krimpaanpak gaat de komende jaren veel tijd en energie kosten. Dit onderstreept de noodzaak om als gemeenten, rijk en provincie gezamenlijk slimme strategieën te ontwikkelen die het regionale overschrijden. Bij een dergelijke inzet is het soms zaak over de eigen (regionale en nationale) schaduw heen te springen.

Peter Rehwinkel is burgemeester van Groningen. Frank de Vries is wethouder Ruimtelijke Ordening van de gemeente Groningen.

Dit artikel is eerder gepubliceerd in de Volkskrant

SP

Jongeren hebben behoefte aan een baan of een opleiding, maar krijgen bij hun zoektocht soms onvoldoende ondersteuning van gemeenten.

Met de wet WIJ komen werkloze jongeren in het vervolg alleen in aanmerking voor een uitkering als ze een aanbod van de gemeente voor werk of scholing accepteren. Doen ze dat niet, dan kunnen ze fluiten naar hun centen. Door de crisis verliezen steeds meer jongeren hun baan en inkomen. Momenteel zijn landelijk  85.000 jongeren werkzoekend, er wordt een tekort van 150.000 stageplaatsen voorspeld en willen 40.000 jongeren langer op school blijven. In plaats van investeren in jongeren komt het kabinet met een flutwet die neerkomt op een ordinaire bezuiniging over de ruggen van jongeren. Bovendien regelt dit wetsvoorstel niets nieuws. Alles wat gemeenten met deze wet moeten regelen, namelijk het aanbieden van een baan of stageplaats aan jongeren, moet al volgens de huidige wet Werk en Bijstand. Enkel nu wordt het makkelijker om jongeren met problemen van hun inkomen te beroven.

De SP pleitte voor een werkleerplicht voor jongeren tot 23 jaar, waarbij het recht op bijstand blijft bestaan. Volgens de SP is het belangrijk dat jongeren een goede opleiding genieten en/of werken. Jongeren moeten een vaste begeleider krijgen waarmee gezamenlijke afspraken worden gemaakt over de te volgen opleiding, baan of een combinatie van beide. Het kabinet moet serieus aan de slag met de jeugdwerkloosheid. Een plan om jongeren, die hun inkomen en baan hebben verloren door de crisis, is op korte termijn broodnodig.

Logo UWV

SP Menterwolde wil dat de gemeente haar eigen leer/werkbedrijf opricht, hierdoor kan de gemeente taken overnemen van het UWV en CWI. Maar nog belangrijker is dat de gemeente op deze manier commerciële en dure integratiebedrijven buiten de deur kan houden.

De gemeente moet bedrijven gaan stimuleren om mensen vanuit een uitkering weer in dienst te nemen door loonsubsidie te geven, en een bijdrage in kosten van scholing te verlenen aan bedrijven.

Hierbij moeten natuurlijk wel strikte voorwaarden worden gesteld, het kan immers niet zo zijn dat er aan de ene kant arbeidsplaatsen verloren gaan en dat bedrijven dan via de gemeente “goedkope”arbeidskrachten weer aannemen. Ook over de duur van een dergelijke overeenkomst zullen afspraken moeten worden gemaakt.

De jeugd betrekken bij het beleid

Tegelijkertijd zijn we voorstander van een lik-op-stuk beleid. Jongeren die over de schreef gaan moeten hard worden aangepakt. Hij die straf verdient moet ook straf hebben. En dat is ook goed. Maar is het niet voor de hand liggend dat we, als we begrip voor dit potje breken, potje betalen beleid willen hebben, lik-op-stuk ook op onze verantwoordelijkheden naar de jeugd moeten toepassen?

De jeugd van Menterwolde ervaart geen boter bij de vis. Geen vlotte reactie als voorzieningen verloren gaan. En wat doe je dan? Dan ga je rondhangen. Je kunt het ze niet eens kwalijk nemen.

Als het zo ver gekomen is in een gemeente helpt alleen een ommekeer in jeugdbeleid. Dat is iets dat ik me als aspirant raadslid ter dege realiseer. Om hier invulling aan te geven heb ik een beleidsplan jeugd geschreven. Potje breken, potje betalen, maar dan anders: PB2 zogezegd. Het doel is ten eerste de partijen, jeugd, politiek en politie weer rond de tafel te krijgen en vervolgens wederzijds begrip te bevorderen. Want alleen als deze partijen elkaar weer gaan waarderen als gesprekspartner kunnen we beginnen aan herstel.

Het volgende artikel is verschenen op de website van Menterwolde Opnieuw, met een link naar het volledige plan:

VVD Menterwolde komt met vernieuwend jeugdbeleid: PB2

In aanloop naar de verkiezingen van 3 maart laat VVD Menterwolde zien waar ze voor staat. Daarom publiceert de partij nu een ‘Vandalisme afhankelijk jeugdbudget’ : Verantwoordelijkheid nemen wordt beloond.

De gemeente stelt per kern een (behoorlijk) budget beschikbaar voor investeringen in jongerenspecifieke projecten. Tijdens de bespreking met het gemeentebestuur overlegt de jeugd waar dit budget aan besteed kan gaan worden. Dit budget ligt echter een jaar ‘in de kluis’. Het moet een aansprekend bedrag zijn dat weerspiegelt hoe serieus we de jeugd nemen en dus meer dan het huidige budget.

Het budget wordt per kern verminderd met alle schade die minderjarigen de gemeente en daarmee haar inwoners berokkenen. Hierbij valt te denken aan vernieling bushokjes, verkeersborden, winkelruiten, schade aan autospiegels, brandstichtingen etc. etc. Ook detentie valt hieronder. Hiervoor moet een bedrag per dag worden vastgesteld. Dit houdt absoluut niet in dat de plegende persoon niet wordt vervolgd, dat gebeurt zeker.

De kosten voor vergrijpen zijn voor de gemeenschap veel hoger dan eventuele schadevergoedingen en dus is korting op budget gerechtvaardigd. Is de pleger bekend, dan wordt het budget van de kern waarin hij of zij woont gekort.

Vandalisme raakt dus de gehele groep.

Kijk hier voor het volledige stuk.

Peter Rehwinkel en Frank de Vries pleiten ervoor om school, schouwburg en ziekenhuis naar de stad Groningen te halen. Jan-Willem van de Kolk vindt echter dat de stad gebaat is bij een sterke regio.

Theater Geert Teis, Stadskanaal

Lange tijd leek het pais en vree tussen Stad en Ommelanden. De stad-Groningen bestuurders Rehwinkel en De Vries menen nu de strijdbijl te moeten opgraven. Ze stellen dat het niet reëel is dat de gemeenten in de provincie koste wat het kost de huidige voorzieningen in stand willen houden. Los van het feit dat dit laatste niet het geval is, kiezen ze voor een weg die niet raadzaam is.

Noord-Groningen kampt met bevolkingsdaling. Ook Oost- en Zuid-Groningen hebben  in meer of mindere mate met deze situatie te maken. Leegstand en verpaupering willen de betrokken gemeenten en provincie voorkomen. Slagen de overheden hierin dan hoeft krimp niet te leiden tot een slechter woon- en leefklimaat. Eensgezind wordt  ingezet op de kansen die de bevolkingsafname biedt.

Bij de aanpak van de krimp gaat het erom dat de kwaliteit van voorzieningen voorop moet staan. In het geval van de ziekenhuizen leidt dit tot een andere oplossing dan Rehwinkel en De Vries schetsen. Ziekenhuisdiensten kunnen aanmerkelijk goedkoper en dichterbij de burgers worden uitgevoerd. De kleinschaligheid beperkt aantoonbaar de bureaucratie en de daarbij horende kosten.  Door de menselijke maat maken de kleine ziekenhuizen onlosmakelijk deel uit van de regionale keten ‘wonen, welzijn en zorg’. Er bestaat grote betrokkenheid, zowel onder het personeel als onder de lokale bevolking. Alleen al in Stadskanaal zijn enkele honderden vrijwilligers in touw voor het streekziekenhuis. De kleine ziekenhuizen presteren goed. De klanttevredenheid is groot. Draag daarom afdelingen en functies over van de stad naar de regio. Versterk de regionale ziekenhuizen en breng, als het echt niet anders kan, bepaald specialisme centraal onder bij de ziekenhuizen van de stad Groningen. Decentraal wat decentraal kan en centraal wat centraal moet.

Inzet op kwaliteit betekent ook dat de kansen in de regio ten volle worden onderkend en aangegrepen. Dat geldt bijvoorbeeld voor het versterken van de arbeidsmarkt, het lokale ondernemerschap en het onderwijs. Probeer met alle kracht de plattelandsschool open te houden! Onderzoek of nieuwe kansen kunnen worden behaald door ontwikkelingen te koppelen. Combineer zo mogelijk kinderopvang, basis- en voortgezet onderwijs, dorpshuizen, steunstees en bibliotheken tot vitale centra van het dorp. Pas de wet- en regelgeving hier zonodig op aan. De reden is duidelijk. Kinderen ontwikkelen zich het best in hun eigen vertrouwde omgeving. Laat ze spelen, leren en sporten in plaats van reizen. Stel dat als uitgangspunt.

Voor de grote kernen in de provincie geldt: houd ze sterk en sociaal. Dat geldt niet alleen voor Hoogezand-Sappemeer, Veendam en Stadskanaal, maar ook voor de ‘echte’ krimpgemeenten Oldambt en Delfzijl. Streef naar een gezonde en evenwichtige bevolkingsopbouw. Versterk de werkgelegenheid en koester de voorzieningen. Een breed onderwijsaanbod, maar ook de schouwburg zijn uiterst belangrijk voor de leefbaarheid en het vestigingsklimaat in de regio.

Tegenover de krimp op het platteland staat de bevolkingstoename van de stad Groningen. Deze trend wordt gestimuleerd door de overheden. Ze verwachten dat met de groei van de stad de kansen van het Noorden in totaliteit toenemen. Een parallel naar de landelijke schaal is gemakkelijk te trekken. Vaak wordt het Rijk verweten dat het teveel aandacht besteed aan de Randstad. Hetzelfde geldt echter voor de verhoudingen binnen de provincie zelf. Stad en Ommelanden zijn gediend bij een evenwicht. Dat evenwicht luistert nauw.

Rehwinkel en De Vries gaan te snel voorbij aan de belangen van de regio. Een sterke stad Groningen kan echter niet zonder een vitaal platteland. Laten we vanuit de dialoog, vanuit de gezamenlijkheid zoeken naar maatwerkoplossingen. De creatieve inbreng van de eigen inwoners is daarbij onmisbaar. Laten we de krimpkansen pakken en de balans tussen Stad en Ommelanden overeind houden. Niet alleen de regio, maar ook de stad Groningen zijn daarbij gebaat.

Jan-Willem van de Kolk is wethouder in de gemeente Stadskanaal en lid van de PvdA

Yvonne van Mastrigt, Burgemeester Hoogezand-Sappemeer

Vanavond een nieuwjaarsbijeenkomst in handzame vorm. Een slanke versie, niet als goed voornemen maar als gevolg van de sneeuwval vandaag. Het jaar 2010 is maagdelijk wit begonnen. Hoogezand-Sappemeer ligt blanco aan onze voeten. We kunnen er nog alle kanten mee uit. Vanavond geen grote nieuwjaarstoespraak. Bij een bijeenkomst in afgeslankte vorm hoort ook een handzaam praatje.

U heeft vanavond uw weg naar het gemeentehuis weten te vinden. En dat wordt door het gemeentebestuur zeer gewaardeerd! Het is een goed gebruik om aan het begin van een nieuw jaar elkaar de hand te drukken en elkaar voorspoed toe  te wensen. Heil en zegen zoals Groningers dat zo mooi weten te zeggen. Ik vind dat een waardevol gebaar. Elkaar de hand schudden. Een moment van contact maken, elkaar even in de ogen kijken, weten dat we ondanks verschillen deel uitmaken van één gemeenschap die er uiteindelijk voor en met elkaar is.

Buiten is het winters en guur, binnen is het gezellig. Niet alleen vanavond is het buiten guur, dat gold ook voor de afgelopen jaarwisseling. Door de inzet van politiemensen, stadswachten, brandweerpersoneel en niet te vergeten door de inzet van de mensen van Stadsbeheer die naast het opruimen van brandbulten ook nog tussendoor moesten strooien, hebben we de jaarwisseling in Hoogezand-Sappemeer in de hand weten te houden.

Ik ben persoonlijk getuige geweest hoe wij als Hoogezandsters en Sappemeersters oud en nieuw beleven. En ik heb daar maar één woord voor; ‘Vurig’. Zo ingetogen als we te boek staan zo vurig beleven wij de oudejaarsnacht. Nou kan ik een goede fik best waarderen, dus op dat punt begrijp ik ons wel. Wat ik minder begrijp is dat een groot vuur meestal ook een grote bende moet worden. De afgelopen weken heeft de gemeente in samenwerking met de woningbouwcorporatie, bewonersorganisaties en het opbouwwerk stevig ingezet om opgespaarde rotzooi voor de jaarwisseling opgeruimd te krijgen. Samen de handen uit de mouwen. Dat is een succes gebleken. Meer dan 500 kub aan vuilnis is er uit tuinen, schuren, zolders en garageboxen gehaald.

Tijdens de jaarwisseling bleek het nodig te zijn nog eens ongeveer 300 kub aan verbrande matrassen, tuinstoelen, kasten, fornuizen, bankstellen, wielen en vooral winkelwagentjes op te halen. Deze troep ophalen en verwerken kost ons als gemeenschap handenvol geld. En die rekening betalen wij zelf. Wij; de bewoners van Hoogezand-Sappemeer. Het is mijn ambitie om de komende jaren die rekening steeds lager uit te laten vallen. En ik reken er op dat ik daarvoor de handen op elkaar krijg.

Een nieuwjaarstoespraak is traditioneel een moment van achterom maar vooral vooruit kijken. Een korte blik achteruit leert ons dat 2009 een jaar was dat als crisis jaar de geschiedenis in zal gaan. Wellicht hebben velen van u daar weinig van gemerkt. Maar anderen juist weer wel. Bedrijven, ook in onze gemeente, hebben de crisis gevoeld en sommige bedrijven hebben dat via een deeltijd WW proberen op te vangen. Andere bedrijven moesten de deuren sluiten waardoor werknemers op straat kwamen te staan. Als u een van die mensen bent, of als u zo iemand kent, dan weet u van dichtbij dat het zo gemakkelijk uitgesproken woord  ‘crisis’ in ieder gezin, in ieder bedrijf met pijn wordt gevoeld en gedragen. Misschien is het dan flauw om met Ede Staal te spreken; ‘het is nog nooit nog nooit zo donker weest, of het werd altijd wel weer licht’ Flauw om te zeggen, maar het is gelukkig wel waar!

Vooruitkijken dan maar. Naar dat prachtige, blanco jaar dat voor ons ligt. Waarvan we een heleboel nog niet weten en waar we volgend jaar bij leven en welzijn, hier in het Kielzog op terug mogen kijken.

Een aantal dingen weten we al wel. Namelijk 3 maart. Een datum die voor dit huis heel belangrijk is. Drie maart, de dag van de gemeenteraadsverkiezingen. De dag dat u het voor het zeggen heeft. U spreekt uit welke kant het opgaat met deze gemeente. De komende vier jaar zijn belangrijke jaren voor onze gemeente. Veel grote projecten komen van de tekentafel en van de vergadertafel via besluiten de buitenwereld in. U kunt met uw stem een beslissende richting geven aan deze grote plannen. Hoe gaat ons nieuwe stadshart verder vorm krijgen? Hoe moet de opknapbeurt van Gorecht worden aangepakt? Hoe moet het met het woningbouwprogramma aan de zuidkant van onze gemeente? Moeten we mee in de duurzaamheidsontwikkeling, moeten bedrijven meer ruimte krijgen of geldt dat juist voor woningen? Hoe gaan we het geld uit de steeds krappere gemeentelijke beurs straks verdelen? Wie worden uw vertegenwoordigers en voor wie valt het doek? Ook op 3 maart reken ik op u. Ik wil de komende vier jaar graag aan het werk met een gemeenteraad die door een groot deel van onze gemeente gekozen is. Jong en oud wordt uitgenodigd om zich uit te spreken. U heeft het die dag zelf in de hand!

Verder kent 2010 natuurlijk weer veel vaste hoogtepunten. Sinterklaas zal weer komen, het wordt zomervakantie met natuurlijk de kindervakantiespelweek en de avondvierdaagse zal weer gelopen worden. Dit jaar wel met een enthousiast zwaaiende burgemeester bij de intocht. Dat liep het afgelopen jaar mis, en dat is mij niet in dank afgenomen. In 2010 doe ik dat beter, beloofd!

En 2010 is weer het jaar met een bijzondere trouwdatum. Nadat Prins Willem-Alexander zijn Maxima trouwde op 2-2-2002 ontstond er een ware run om trouwdata met zo’n bijzondere getallenreeks. Dit jaar valt 10-10-10 op een zondag. Normaal geen dag waarop er getrouwd wordt. Maar de gemeente Hoogezand-Sappemeer geeft, misschien wel als enige gemeente in de provincie, trouwlustigen de gelegenheid om op deze bijzondere datum te trouwen. De details werken we nog uit maar als u elkaar de hand wilt geven op 10-10-10 dan kan dat in Hoogezand-Sappemeer.

Dames en Heren, u bent vanavond naar hier gekomen om een toch nog een beetje leuke avond te hebben. Uit ervaring weet ik dat toespraken vaak niet het beste onderdeel van de avond zijn. Daarom rond ik af. We gaan een vol en belangrijk jaar tegemoet. Dat geldt voor uw gemeente en dat geldt ongetwijfeld ook voor u zelf. We zullen successen boeken en er zullen dingen mis gaan. Die successen zullen we vieren, elkaar de handen schudden en op de schouders slaan, tevreden over het bereikte resultaat. Maar ook bij de missers zullen we elkaar weer op moeten zoeken, de handen schudden, fouten toegeven en een weg vinden uit de problemen. Dat is mijn wens voor het jaar 2010. Dat het een jaar mag zijn van de uitgestoken hand. Bij voor- maar vooral bij tegenspoed.